شمارهٔ ۳

ز دل بگذر کرا پروای جانست حدیث دل حدیث کودکانست نشان دل چه می پرسی که از جان درین ره یاد کردن بیم جان است مرا وقتی دلی بودی و عمری که آندل همچو دلبر بی نشناست چو با جانان و دلبر در شهودم دلم جانان و جانم دلستانست چنان در حیرتم ز اسرار غیبش که گویی آشکارم در نهانست چنان مستغرقم ز انفاس لطفش که گویی آب ترکیبم روانست نفس در کشف این اسرار شرکست بقین در کوی این مذهب گمانست باو گر هیچت ایمانست خود را زره بر گیر و بنگر کو عیانست مرا وقتی که در خود نیست گردم ببین گر دیده ی داری که آنست عبارت را خبر زین ماجرا نیست امامی کافرست ار در میانست