شمارهٔ ۴

خردم دوش در مراتب فکر گفت با ذروه ی سپهر برین کای مقادیر جنبشت می عمر کرده ار ساغر شهور و سنین هم قضا را مراتب تعظیم هم قدر را نهایت تمکین حکمت اندر جهان کون و فساد دورت اندر سرای غث و سمین یا مکانی چنین که قدر تراست کی بود جرم خاک را تسکین که شود در ازاء سرعت دور مرکز خاک را مکانت مکین لطف دور تو و کثافت خاک سایه ی قدر آن و مایه ی این بزبانی فصیح دور سپهر روشن و عذب و آبدار و مبین گفت کای نظم واثقت بی شک رشک سحر حلال و ماء معین غرض جنبشم که باقی باد بر تو پوشیده نیست نیک به بین کآسمانیست در مراتب صدر کآفتابی است در مراتب دین آسمانی که نوک خامه ی او وحی منزل کند بسحر مبین قدرتش کرد با کمال قران رفعتش کرده با دوام قرین آفتابی که جز بسایه او نرسد چشم دل بنور یقین صورت حل و عقد تیغ و قلم معنی امر و نهی تاج و نگین قبله و قدوه ی ملوک و صدور غرض کاینات ناصر دین ای عیال نتایج قلمت لفظ آب حیات و در ثمین تا شناسند در جهان حواس گردن از گرد ران و سر ز سرین سر گردون کسان دوران را باد بر خاک حضرت تو جبین