Aynadaki Yüz

saklambaç oyunları oynayan çocuklar gibiydi an sobelenen ben . . . ensemde rüzgarın yeli ile boğazıma düğümlenmişti ateşin alevi tenime sinen siyahın kül rengiydi geceyi okşayan , yeminleri saklayansa gizem suç belli , bedel belli . . . duvarların sus kalmış saatlerine denk düşmüştü ısmarlama gölgelerin izleri hem bende, hem de bir adım ötemde ışıksız sokakların ıslık sesleri bir gün aynadaki yüz içindeki çocuğa sorar neden ? yanıtsız kalan, vakitsiz batan güneş gibi buruşur gözleri büyü artık kapısı aralıklı şehrim büyü . . . saçaklarına düşen hüzünleri kurut üzerinde aynı göğe rengârenk uçurtmalar uçurt sabah ile boyunu boyuma , umudunu umuduma eşle yağmurun diline düşen toprak kokusuna sığdır bereketini bak ! cebimdeki son kibritle yaktım karanlığı vazgeçtim hevesimden ve sigaram ilk nefesinden itibaren ateşsiz