Öldürdüm İçimi

Savaş ve barışa yok sözüm Savaşmadan sevişenlere kolay gelsin Kimsenin sevdiğinde sevgilisinde sevgisinde yok gözüm Beni seven beni izleyip peşimden gelsin Maddi manevi karışığım her daim Hey gel Bulgaristan a götür beni naim Nerede benim arkamdan gelenler Nerede olduğum önemli olmadan her ülkemde tekim sadece benimleyim Direnmeye meraklı büyüdüm Kıvrılmadan kırılarak olacak ellerinden ölümüm Sevdiğime dokunamadım Tutunamayanları Oğuz Atay da okurken kendimi gördüm Kendimi yine kendim gömdüm Su bile dökmeye gelen olmadı cenazeme Kimse yokken yağmurlarım vardı gözlerimden düşen cehenneme Bu devirde kelebeklerin mi ömrü uzun aşkların mı? En uzun süren şey savaş mıdır yoksa barış mı? Sorular sormak mı en güzeli yoksa felsefeye sallamak mı? Bir okyanus olmadan kaptan neye yarar diyemiyordum gözlerin yokken Oldu epey üniformamı çıkarıp asalı İçimde öldürdüm herkesi her şeyi Kalmadı ne bi göz rengi Ne bi uzay cismi Adını unuttum Unuttum adımı kayıplarım şimdi anılarım nerede gözyaşlarım bak kimse görmüyor hepsini içime akıttım yokuşlarda nefessiz kaldım suni tenefüslerin ardından hocalar tuvalete bile göndermediler bayır aşağı inişlerden hep korktum beni hep yukardan aşağı ittiler ellerini aradım hep daha sonra oğuz atay dan tutunamayanlar ı okudum düştüm tutmadılar beni kimseler sevmedim hiçbirini hepsini öldürdüm