Çocuksu Düşlerime...

Kent uyuyordu... geceydi! Çocuksu düşlerimi aramaya çıkmıştım Sokak ortasında Takıldım... Düştüm! Kırık bir kaldırım taşında buldum Gözyaşları içindeki masum düşlerimi... Hiç değişmemişti oysa Ya ben zamanın hangi anında yosun tutmuştum... Kent uyuyordu... geceydi! Tanımadı beni çocuksu düşlerim Ellerim ağlıyordu; gözlerim kanıyordu İstemezdim ben de hayata böyle aldanmayı Biliyorum Artık ellerimde uçurtmam olmayacak Gözlerim mezarlıktaki kirişlerden farklı bakmayacak Çocukluk işte... geçmişte masum kalan. Kent uyuyordu... geceydi Düşlerime gidiyordum ama çocuk değildim ki... Kırılmıştım Üşüyordum Kırağı vurmuştu düşlerime Kayıptım... Nerdeyseniz... kimleyseniz ya da hangi kaldırım taşının arasındaysanız Biliyorum! siz de çok korktunuz büyümekten Ne olur saklandığınız yerden çıkıp Artık gülümseyin çocuksu düşlerim Çocukluğumun en masum yanını geri verin Ya da beni de düşleştirin... Çocukluğumla gelmiştim oysa; üstelik de geceydi!.. kent uyuyordu.