Orduda Şizofreniydim...

Orduda şizofreniydim... başka ne olabilirdi(m) ki Yüreği kurşundu; kanıyordu Dalıp gidiyordu Çalının arkasındaki hain yüze... Hiç kimse benden söz etmiyordu ki. Pek de hoşuma gitmiyordu, hiç kimse! Tartışmasız, benim alın yazımdı Ben, hiç kimse olamazdım, hele siz hiç!.. Kurşunlar için de kalemin ne güzeldi; yoksa sen? Evet ben!.. Yazı, ordu gibi; harfler de silah gibi falan işte! Hani nerde o kendini kelimelerle anlatanlar Ve her şeye rağmen yazmayı sanat edinenler Yazıyorum... ordudayım ve şizofreniyim. Postallarım... İçinde boynu bükük umutlarım var. Sessizlik Sanırım! Artık kendime acı veriyorum... Aşırıya kaçmadım umarım Kızmayın bana! Ve zaten hesap da soramam hiç kimselere Yüreğime süzülerek girdiler; sonrası bu işte! Orduda şizofreniydim!.. dünya dönüyordu; ama benim içim değil, her şey çok geç artık!..