Keşke

yürüyorum kaç zaman geçti bir bilsen yorulmadan hayatımın sonbahar mevsiminde bir boşlukta asılı kaldım sanki yıllardır güneşimi söndürdüler hep gece vardı sanki her şeyden uzakta ben seni aradım kollarımı açıp bekleseydim karşında dağları karşına yıkarak söküp kalbimi yırtarak ruhumu ve hayatımı unutarak dikilseydim karşına keşke gitme bensiz her nereye gideceksen bu karanlıkla bu yalnız adamı tek başına bırakarak gitme diyebilseydim keşke... peşinden koşarak dünyayı ben karartsaydım ölmekten korksaydım da yaşamak için karanlıktan kaçmak için her an her saniye arasaydım nefes alırcasına gökyüzünde ya da yerde her köşe başı her sokak dibi kuşlardan hesap sorarcasına her taşın altında durmadan dinlenmeden seni... sonra bulsaydım seni ta uzaklarda temiz hava gibi çekerek içime kaçmayasın asla gitmeyesin diye ciğerlerim içinde hapsetseydim bir ömür boyu inceldiği yere kadar bu kördüğüm olmuş hayat ipimin kopmasını bekleseydim ölseydim de o anda mutluluk neymiş anlasaydım son gördüğüm şey sen son duyduğum şey sen son tattığım şey sen ve beni hayata bağlayan son şey son nefesim sen olurken ölseydim de mutluluk neymiş anlasaydım!..