غزل شمارهٔ ۱۲۳

غلام روی توام ای غلام باده بیار که فارغ آمدم از ننگ و نام باده بیار کرشمه های خوش تو شراب ناب من است درآ به مجلس و پیش از طعام باده بیار به غمزه ای چو مرا مست می توانی کرد چه حاجت است صراحی و جام باده بیار به مستی از لب تو وام کرده ام بوسی گر آمدی به تقاضای وام باده بیار مگر که مرغ طرب درفتد به دام مرا شده است تن همه دیده چو دام باده بیار کجاست دانه مرغان که طوطی روحم فتاد از پی دانه به دام باده بیار نظام بزم طرب از می است مجلس ما چو می نگیرد بی می نظام باده بیار عنان ربود ز من توسن طرب ساقی مگر زبون شود این بدلگام باده بیار ز انتظار چو ساغر دلم پر از خون شد مدار منتظرم بر دوام باده بیار اگر چه روز فروشد صبوح فوت مکن که آفتاب برآید ز جام باده بیار درین مقام که خونم حلال می داری مدار خون صراحی حرام باده بیار به وقت شام بیا تا قضای صبح کنیم اگر چه صبح خوش آید به شام باده بیار نمی پزد تف غم آرزوی خام مرا برای پختن سودای خام باده بیار منم کنون و یکی نیم جان رسیده به لب همی دهم به تو بستان تمام باده بیار به مستی از لب تو می توان ستد بوسی مگر رسم ز لب تو به کام باده بیار مرا ز دست عراقی خلاص ده نفسی غلام روی توام ای غلام باده بیار