غزل شمارهٔ ۱۳۶
ع عراقی
0
Altın Yaprak
بی جمال تو ای جهان افروز
چشم عشاق تیره بیند روز
دل به ایوان عشق بار نیافت
تا به کلی ز خود نکرد بروز
در بیابان عشق پی نبرد
خانه پرورد لایجوز و یجوز
چه بلا بود کان به من نرسید
زین دل جانگداز درداندوز
عشق گوید مرا که ای طالب
چاک زن طیلسان و خرقه بسوز
دگر از فهم خویش قصه مخوان
قصه خواهی بیا ز ما آموز
بنشان ای عراقی آتش خویش
پس چراغی ز عشق ما افروز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş