غزل شمارهٔ ۱۵۳

مبند ای دل بجز در یار خود دل امید از هر که داری جمله بگسل ز منزلگاه دونان رخت بربند ورای هر دو عالم جوی منزل برون کن از درون سودای گیتی ازین سودا بجز سودا چه حاصل منه دل بر چنین محنت سرایی که هرگز زو نیابی راحت دل دل از جان و جهان بردار کلی نخست آنگه قدم زن در مراحل که راهی بس خطرناک است و تاریک که کاری سخت دشوار است و مشکل نمی بینی چو روی دوست باری حجابی پیش روی خود فروهل ز شوق او تپان می باش پیوست میان خاک و خون چون مرغ بسمل چو روی حق نبینی دیده بردوز نباید دید باری روی باطل تو هم بربند بار خود از آنجا که همراهانت بربستند محمل قدم بر فرق عالم نه عراقی نمانی تا درینجا پای در گل