غزل شمارهٔ ۲۰۵
ع عراقی
0
Altın Yaprak
تا کی همه مدح خویش گوییم
تا چند مراد خویش جوییم
بر خیره قصیده چند خوانیم
بیهوده فسانه چند گوییم
ای دیده بیا که خون بگرییم
وی بخت بیا که خوش بموییم
ما را چو به کام دشمنان کرد
آن یار که دوستدار اوییم
نگذاشت که با سگان کویش
گرد سر کوی او بپوییم
دانم که روا ندارد آن خود
کز باغ رخش گلی ببوییم
زین به نبود کز آب دیده
خیزیم و گلیم خود بشوییم
گردی است به راه در عراقی
آن گرد ز راه خود بروبیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş