غزل شمارهٔ ۲۷۵

الا قد طال عهدی بالوصال و مالی الصبر عن ذاک الجمال به وصلم دست گیر ای دوست آخر به زیر پای هجرم چند مالی یضیق من الفراق نطاق قلبی و یشتاق الفؤاد الی الوصال چه خوش باشد که پیش از مرگ بینم نشسته با تو یک دم جای خالی فراقک لا یفارقنی زمانا فمالی للجهر مولایی و مالی دلا درمان مجو با درد خو کن بجای وصل هجران است حالی اما ترثی لمکتیب حزین یان من النوی طول اللیالی دلا امیدوار وصل می باش ز درد هجر آخر چند نالی زمانا کنت لا ارضی بوصل فصرت الان ارضی بالخیال به دل نزدیکی ار چه دوری از چشم دلم را چون همیشه در خیالی احن الیک و العبرات تجری کما حق العطاش الی الزلال عراقی تا به خود می جویی او را یقین می دان که دربند محالی