غزل شمارهٔ ۶

سر به سر از لطف جانی ساقیا خوشتر از جان چیست آنی ساقیا میل جان ها جمله سوی روی توست رو که شیرین دلستانی ساقیا زان به چشم من درآیی هر زمان کز صفا آب روانی ساقیا از می عشق ار چه سرمستی مکن با حریفان سرگرانی ساقیا وعده ای می ده اگر چه کج بود کز بهانه در گمانی ساقیا بر لب خود بوسه ده آنگه ببین ذوق آب زندگانی ساقیا از لطافت در نیابد کس تو را زان یقینم شد که جانی ساقیا گوش جان ها پر گهر شد زانکه تو از سخن در می چکانی ساقیا در دل و چشمم ز حسن و لطف خویش آشکارا و نهانی ساقیا نیست در عالم عراقی را دمی بر لب تو کامرانی ساقیا