غزل شمارهٔ ۹۸

نخستین باده کاندر جام کردند ز چشم مست ساقی وام کردند چو باخود یافتند اهل طرب را شراب بیخودی در جام کردند لب میگون جانان جام در داد شراب عاشقانش نام کردند ز بهر صید دل های جهانی کمند زلف خوبان دام کردند به گیتی هر کجا درد دلی بود به هم کردند و عشقش نام کردند سر زلف بتان آرام نگرفت ز بس دل ها که بی آرام کردند چو گوی حسن در میدان فکندند به یک جولان دو عالم رام کردند ز بهر نقل مستان از لب و چشم مهیا پسته و بادام کردند از آن لب در خور صد آفرین است نصیب بی دلان دشنام کردند به مجلس نیک و بد را جای دادند به جامی کار خاص و عام کردند به غمزه صد سخن با جان بگفتند به دل ز ابرو دو صد پیغام کردند جمال خویشتن را جلوه دادند به یک جلوه دو عالم رام کردند دلی را تا به دست آرند هر دم سر زلفین خود را دام کردند نهان با محرمی رازی بگفتند جهانی را از آن اعلام کردند چو خود کردند راز خویشتن فاش عراقی را چرا بدنام کردند