لمعۀ بیست و پنجم

محب خواست که بعین الیقین جمال دوست بیند عمری در این طلب سرگشته می گشت ناگاه بسمع سر او ندا آمد بیت آن چشمه که خضر یافت زو آب حیات در منزل تو است لیکن انباشته ای چون بعین الیقین در خود نظر کرد خود را گم یافت آنگه دوست را باز یافت چون نیک نگه کرد خود عین او بود گفت رباعی ای دوست ترا بهر مکان می جستم هر دم خبرت از این و آن می جستم دیدم بتو خویش را تو خود من بودی خجلت زده ام کز تو نشان می جستم این دیده هر دیده وری را حاصل است الا آنست که نمی داند که چه می بیند هر ذره که از خانه به صحرا شود ضرورت آفتاب بیند اما نداند که چه می بیند عجب کاری همه بعین الیقین جمال او می بیند بیت ز یک یک ذره سوی دوست راه است و یا در چشم تو عالم سیاه است چه در حقیقت جز آن ذات مجرد نیست اما نمی داند که چه می بیند لاجرم لذت نمی یابد لذت آن یابد که بحق الیقین بداند که چه می بیند و به چه می بیند و بهر چه می بیند و لکن لیطمین قلبی مگر اشارات بچنین یقینی حاصل بود اطمینان قلب و سکون نفس جز بحق الیقین حاصل نیاید از سهل پرسیدند ما الیقین گفت الیقین هوالله پس تو نیز و اعبدربک حتی یأتیک الیقین بیت در این ره گر بترک خود بگویی یقین گردد ترا کو تو تو اویی