لمعۀ دوازدهم

بر هر که این در حقیقت بگشاید در خلوتخانه بود نابود خود نشیند و خود را و دوست را در آینۀ یکدگر می بیند بیش سفر نکند لاهجرة بعد الفتح بیت آینۀ صورت از سفر دور است کان پذیر ای صورت از نور است از این خلوتخانه سفر نتوان کرد فاین تذهبون اینجا غربت ممکن نبود لاسیاحة فی امتی اینجا راه بسر شود طلب نماند قلق بیارامد ترقی تمام شود اضافت ساقط افتد اشارت مضمحل گردد حکم من والی طرح افتد چه وجود را ابتدا و انتها نیست تا طرف تواند بود و آنجا زبان صاحب خلوت همه این گوید خلوت بمن اهویفلمیک غیرنا ولو کان غیریلمیصح وجودها بلی بعد از این اگر سفری بود در خود بودودر صفات خود ابویزید این آیت بشنید یوم نحشر المتقین الی الرحمن و فدا نعره ای زد و گفت من یکون عنده الی این یحشر آنکس که نزد او باشد بکجا حشر شود دیگری بشنید گفت من اسم الجبار الی الرحمن و من اسم القهار الی اسم الرحیم