لمعۀ یازدهم

بدانکه میان صورت و آینه بهیچ وجه نه اتحاد ممکن بود نه حلول گوید آن کس در این مقام فضول که تجلی نداند او ز حلول حلول و اتحاد جز در دو ذات صورت نبندد و در چشم شهود در همه وجود جز یک ذات مشهود نتواند بود شعر العین واحدة و الحکم مختلف و ذاک سر لاهل العلمینکشف صاحب کشف کثرت در احکام بیند نه در ذات داند که تغیر احکام در ذات اثر نکند چه ذات را کمالی است که قابل تغیر و تأثیر نیست نور بالوان آبگینه منصبغ نشود اما چنان نماید شعر لالون فیالنور لکن فیالزجاج بدا شعاعه فترا آیفیه الوان و اگر ندانی که چه می گویم مصراع در چشم من آی و می نگر تا بینی آفتابی در هزاران آبگینه تافته پس برنگ هر یکی تابی عیان انداخته جمله یک نور است لیکن رنگهای مختلف اختلافی در میان این و آن انداخته