Dedim

ne acı şeydir yitirmek bir daha bulamamacasına dedim- kor bir alev bu -söndürülemeyen bir gecenin gözyaşlarını gördünüz mü hiç? ben gördüm sonra bir karartı gecenin tenhasında buğusunda gözlerin yıldızların en loş noktasında şafağın aynasında uyanmak dedim sırılsıklam ne acı şeydir yitirmek keskin bıçak yarası gibi ne olduğunu anlayamamacasına dedim- soluksuz dakikalar sanki -beklenemeyen denizin gözyaşlarını gördünüz mü hiç? ben gördüm sonra ruhun en acıtan yerinde haykırışların şiddetinde çaresizlik bürüdüğünde caddeyi şu denizin karşı yerinde uyumak dedim uyanamamacasına ne acı şeydir yitirmek hele ki insan yıldızsa gecenin karanlığında dedim- çok acı -dindirilemeyen bir kentin gözyaşlarını gördünüz mü hiç? ben gördüm sonra bir haziran gecesinde İzmir'in parlayan gözlerini gördüm Ahmet Piriştina'nın -haziranda ölmek zor- misali feryad bir haziran gecesinde İzmir'in sonra yüzbinlerin gözyaşlarını gördüm uğurlamak dedim veda edememecesine onaltısında haziranın bir kentin kollarında dağın taşın milyonların ağladığını gördünüz mü? ben gördüm...