Hayat Beklemez

Hayat kimseyi beklemiyor… Mücadelelerle geçsede bir ömür, izin verdiği kadar güçlüyüm. Zamanla, hayatımda iyi olan şeylerin yok olduğunu hissedebiliyorum. Ne acı ki; yarım kalan, yaşayabilecekken vazgeçilen günlere ağlamakla geçiyor ömür… Bu günlerde baktığım, gördüğüm, dokunduğum her şey canımı yakıyor… Hiçbirşey eskisi gibi değil… Ve hiçkimse… Hayatın bütün bağları kopuyor. Büyük bir heyecanla geçmişe gömdüğümü sandığım şeyleri gün geliyor hayat bir anda çıkarıp önüme koyuyor… Unutmak diye bir şey yok aslında… Bu bizim yalanımız. İnsan hiçbir şeyi unutmuyor… Aslında hiç unutmadığımı ve gerçekte hiç de o kadar güçlü olmadığımı hayat yüzüme vurduğunda anlıyorum … Bir bora gibi geçti. Her şey gibi. Ya da bana öyle geldi