Daha Dün Çocuktuk Sen Büyümemişken…

Biliyormusun Sevgilim Biz daha dün Çocuktuk Sen Büyümemişken… Beyoğlu kaldırımları eskitilmemişti bir zamanlar… Cumbalı evimizin penceresinden hayata gülerdik Ama hayat bize gülmedi… Küçük sevinçlerimiz vardı sonsuz hayallerimiz Bir tutkulu rüyaydı İstanbul Akşamları Ama hepsi son buldu… Tıpkı Metropol Aşkları gibi bitti bu efsunlu zamanlar Bir bora gibi geldi geçti. Bu kent bizim değil! Bu bakışlar bu hüzünler sahipsiz Senden yana umutsuz zamanlar Benden yana bekleyiş. Gittiğin Gün… Sen bu semtten taşınıyordun bense içimden… Canın acımamıştı… Gözlerin benim gibi bakmıyordu. Yalancı bakışlardı onlar,ve her bakışında canım yanıyordu. Gözlerimi kaçırışlarım bundandı… Sen görmedin ama yüreğimde ıslandım Sen bilki sadece arkandan bakmıyordum. Ve sen bilki bu günlerde gözlerime durulmayı öğretemedim Aldığım her nefes sana özlemlerle dolu Uykularımda sen uyanmalarımda sen Herşeyimle seni yaşıyorum Yokluğun gibi küskünüm herşeye Hiçkimse seni benim sevdiğim gibi sevemezdi oysa Neydi bu acele? En yorgun anlarda ayakta kalma telaşı… Tıpkı bugünkü gibi… Ayırdığın birkaç saat zamanın kadar hüzünlü. Benim için giyinmemiştin o güzel elbiseleri Benim için gelmemiştin… Göstermelik umarsız telaşlarında ben yoktum. Aradığın zamanlarda aslında aradığın ben değildim. Hiçbirşey umrunda değildi yada hiçkimse! Masumdun Umutlarına dair… Ve ben… Hayatımın en günahsız zamanlarını yaşıyorum Tıpkı üç günlük ömrü kalmış bir insan gibi… Eskimeyen yalnız bakışlarımda… Gitmişliğime ısmarlanmış bir zamanı yaşıyorum Ara sıra cumbalı pencere aralarından Sokağın suskunluğuna Dalıp gidiyorum… Korkma uzaklar artık yakın Anıları terkedilmişliğine bıraktım Tıpkı beni bıraktığın gibi… Senide sana bıraktım… Öylesine kırgınımki hayata ve sana Öfkeliyim herşeye ve herkese Yüreği en fazla dil yarası acıtırmış… Ama artık Susmak istiyorum… Benim kadar masum değil bu şehir Benim kadar seni yaşamayacak Ama Gücümün yettiği kadarı bu. Fazlası onursuzca! Kimbilir kaç esrarlı zamanı daha tüketeceksin bu rüya şehirde Kabına sığdırdığın doğru insanların memleketlerinde… Senin olduğun kadar benimde şehrimdi İstanbul Senin olduğu kadar benimde hayallerim vardı… Ama Oyun bitti… Sisle çevirdiğin bu güzel alışkanlık artık senin olmadığı kadar Benimde değil! O an Belkide son kez kırılmıştım sana… Takılıp kalmıştım kendi tükenmişliğime Kimbilir… Döndüğümde birkaç hüzün olur bu kentte Ama mevsimlerde değişir Bahar gelir yaz gelir Herşey unutulur gider Beni Düşünme Nasıl olsa; Su Akar Yatağını Bulur… Kendine iyi bak Sana birşey olmasın…