Yerüstü

uzundur el yordamıyla aradığım ve anlayıp aşmayı umduğum hakikat: şehir mezarlığında yerde yatıyor işte yüzükoyun. kopmuş kızıl kıyamet sessiz kutlamada. gerilmiş sinirler aklıselimin önüne geçtiği korku döngüde. yerini gösteremem ütopyanın haritada arsızca arasam da. hiç var olmamış biriymişçesine bakarım. ateş püskürürcesine. kurbanları yoksullarından çıkar şehrin. bir kandil olsun bulamaz bülbüller yattıkları sığ çukurlarda. ondandır uğramayışları onların da -ki alelacele gömülmüşüm- çiçek kokusu özlediğim toprağın altından. ne kaçınılmazdır karanlığın yüzümü parçalayışı. biraz çakıl biraz köstebek kuyruğuyla dokunmuş gece karası yorgandır üstüme örtülü çılgınlığın hadsizliği. yegâne dostumdur gerçek dünyada delilik