Özür

adlarını koyduğumuz günler alışveriş arabaları nesneler dokunduğumuz korkmasak inciteceğimiz huzursuzluklar ne hissetsem yarıyor duygusuzluğuma çevik bir saniye gövdesinde zamanın dalgınca sürdürdüğümüz oyun uykuya dalarken anlatmaya başladığımız ve ne dediğimizi çoğunlukla bilmediğimiz masallar irkilten çocuklarımızı ilk defa görüyormuşçasına hiç yoktan bir pencereyi olmadı pervazını manzara bekçisinin mekândan yana çevirerek adımlarımızı gücenmiş -az basıldığından- irili ufaklı bulutlara benzeyen çukurları asfaltın yuvasını bozduğumuz tilkiler ve uykusunu çaldığımız baykuşlar avcumda ısıtıp öyle verdiğim elma parklara hapsettiğimiz çocuklar huzurevlerinde çürüttüğümüz yaşlılar özür diliyorum hepinizden kendi adıma