Çocukluk

kırık dökük meyhane tabaklarını ayıklıyordu ıslak gözleri karşıda geçmişi ve geçmişinin oynayan silueti babasına yüklediği acaba çocukken bizler gibi top peşinde koşup ve bir misket için kavga ederken yüzü kanlı çelik çomağın büyülü sesinde ararken tebessümü ya da kedinin kuyruğuna bağladığı tenekede duyarken geleceğin sesini veya salçalar akarken ağzının kenarından çenesine doğru ısırdığı ekmekten taşan ve hoşlandığı kızın uzun siyah saçlarına yayarken kirli toprağı yıldız niyetine ve sonunda beyaz bulutların altında yaratırken dünyayı aklına gelir miydi kirli bir meyhanede sarhoş kalacağını beş parasız.