Şiir Yazmasaydım Nefes Alamazdın Yâr!

Eylüldü… " Şiir yazmazsam nefes alamazsın …"demişti Şair. Gülüp geçmişti . Söz bitmişti ve sözden kesilmişti Yâr… Yoktu. Şair, en kirli meyhaneleri seçmişti içmeden açılmayan diline inat. Ceplerinde yalnız ve başlıksız şiirler. Eylüldü… Ya ellerin koynunda nefes alacaktı ya kendisini dibe vuracaktı Şair. Seçimini yaptı. Topladı gündüzlerden gözlerini her taraf gölge oldu geceye ayarlı. İçmeyi de bilmiyordu sonradan düşme. Eline yüzüne bulaştırdığı yâri kusmaya gidiyordu ağzı laf kokan garsoniyerle. Her seferinde ciğerlerini de söküyordu ağzında bin bir küfürle. Eylüldü. Canı yanıyordu Şairin kağıt üstünde. Siren sesleri döküldü şişelerden, paslı çivi gibi kangren taşıdı iliklerine. Parmakları saçlarının dibinden sökülen alınyazısını topladı satır aralarına her gece. Vuslat silindi tenden meçhul bir zamana… "Yalan en çok kalbi ısırmayı sever bilir zehrin asla temizlenemeyeceğini…" yazdı, en son. Eylüldü… Ayazdı… Şair hecelerin altında kaldı. Uzun uzun üşüdü. Gözlerini yapraklar örttü. Yapmacık ağlamalarla örülü merasimlere uğramadan beş parasız ve başlıksız şiirlerle gömüldü… Yâr, yüzünde yılların izi kırık dökük çizgiler, toplayıp geldi sonbaharı saçlarında tel tel yaprak telaşı. Bilmeden teninde kaç çocukluk can vardı… "Şimdi öpme…" dedi Şair."Telaştayım…" "Anlayamam ne söyler Yâr, dudakların…"