Beşler Senfonisi

Beşler, Beşler ki en büyükleri Savaş, barış, aşk, hüzün ve dünya... Bu hayat aslında onların senfonisi, Beşlerin başı, belki de her şeyin başı; AŞK! Mekânı, tabi ki dünya, ayrılmazı hüzün ve de barış, savaş ayırt etmez, Esir alıverir adamı, Anlaşıldığı üzere vurdumduymazdır biraz İki zıt abi, savaşla barış Aynı zamanda uzunla kısa, akla kara Vazgeçilmezleri hüzünle aşktır. Neresi olursa olsun şu iki bacaksız, Elbet içlerinde vardır. Fazla söze ne gerek; İkisi de yoksa, Acı olsa da gerçek; Eli kulağındadır, Geliverir koca bir felaket Zira savaşta aşk olmazsa, bilinmez kıymeti barışın Barışta aşk olmazsa, bilinmez kıymeti insanın. Hüzün de kuyruk gibidir, Üzdüğü kadar da güç verir. Sırf onla çekilmez hayat ama, Sonuçta bir cacığa benzemez onsuz da Ve mekânın ağası dünya, En babacan odur, Kucaklayan ayrım yapmayan o, Ne insandan "kira" diye inlemiştir, Ne de boşandığı güneşten "nafaka" Çok alçak gönüllüdür kendisi Nitekim o, insan dünyalarının efendisi Her taraftan fışkırıyor, Akıyor, notalar oluk oluk Beşler durmadan ruhu yıkayıp, besliyor Aşkla hüzün yan yana soloda, Savaşla barış ortada Şu şenliğe eşlik ediyor, Dünya da dönüp, dans ederek Onlar beşler, Beşler ki; Bu hayat aslında onların sadece bir senfonisi...