Gökyüzü Ağlaması

İnsanı sarhoş eden İçtiği illet değil İçerken çektiği dertmiş meğer Koyarmı sandın bana Sana verdiğim değer Bu kadar ızdıraba Bakmamışsan gözlerimin içine eğer Korkunç güzelliğinde ağarsın gölgeler Hayat bende pusu kurmuş Nedir bu bilmeceler Gözlerinin karası geceler Bir aşık ki rüyasında Hep ismini heceler Sonu gelmez asla Hep akıp gider kelimeler Derde deva değildir oysa farklı bir ten Ruh gibi göğe çekilmek ister beden Ne son ayrılıktır bu Hüznün kaldırımlarından yürüyen Ne de son sevgilidir bu Arkasına bakmadan giden Ne acı dönmeyeceğini bile bile Umutlarını bekleyen Anlayınca gerçeklerin Birer birer yalan olduğunu Hayallerini feleğin çemberinde eleyen Tükene tükene yazar işte Adına derler Erti Bulutlardan sızan damlalarla yıkanmıştır bedeni Ne yurdu bellidir ne yeri Varsa yoksa Gökyüzünün ağlamasıdır tek derdi