Çobanaldatan

ayrı ayrı yaşarız insan siluetleriyle günü ve geceyi ömrümüz çürürken en narin yerinden pelte peltedir artık dakikalar kendimiz kırarız mutluluğun kalemlerini sonra tutanaklarla örteriz cesedini/ kirpiklerimiz sırılsıklam ellerimize bulaşmış kusmuktur şimdi devran/yeniden kussun diye sokarız bir şehrin gırtlağına uykularını silmiştir artık şafak/üzgün ve acınası bir topaç gibi çevrilen zamanın seyir defteridir /bugün hep kulaklarımızda iç geçiren uğultusu kim kurmuştur ihanet saatini karanlığın yanıbaşına bir karınca gibi sırtladığımız düşleri kim çalmıştır ecelsiz kaçış hızlandırır ayaklarımızdan tırmanan malum sonu yanlış giydiğimiz anılar/ bir gün çıkarılacaktır yaşamın kirli sepetine sevecen bir anne titizliğiyle (b)akarken yıllar dallarda sararsa da o öykünün yaprakları tipi/sarsa da yokluğunun dört yanını can üşümeler