Ağıt/Çırpınan Kendimize

çırpınırken dünya kahırlı yörüngesinde kendi rotasının yolsuzuydu günler kendi kervansızlığının ıssızı bulup bulup yitirilen yaşamlar birikiyordu sanal aydınlıkların katranlı gölgelerinde hızla paslanırken yeminler ve uluslararası sözleşmeler ölüm genişletiyordu ürkünç çemberini atom patlamış bir şehirdi gelecek solmuş gülüşlerin kayıtları morglardaydı kurtlanmış yaralarımız aynalarda hızla yiterken ateşin sıcaklığı çoğalıyordu tükenmişlik/susku sessizce sokuluyordu umudumuzun karasularına karıncalar intihar taşırken yuvalarına cenazelere (y)akışıyordu çiçekler ve kuşlar sonsuz aydınlıklarla karartılmış şehirlerde kendi açlığından sorumluydu hırslarımız üleşilecekti şarkıların bile notaları toprak su ve aşk bitmişti bitmişti insanlık filmlere sığınıyordu yanık sevdalar çırpınırken dünya kahırlı yörüngesinde düşürülmüştü yüreğimizin son kalesi bir ağıt kalmıştı kendimizden yine kendimize