Homo Homini Lopus

ne kadar ıssız yaşam ölüm ne kadar yakınımızda dilsiz tanıklarıyız uzun metrajlı cinayetlerin seyrediyoruz binyıllardır ölümleri tepkisiz unuttuk karanlık salonlarda yüreklerimizin acıyan taraflarını yonttuk sevgimizin insanı gösteren oklarını önce habil oynamıştı bu siyah-beyaz filmde sonra ateşin bile ağladığı iskenderiye kanlar içinde yatarken yüreğimde hypatia sanıldı ki son katliam avrupa engisizyonlarla devraldı nöbeti ölüm çalıyordu kiliseler insanla beslenirken ortaçağ dinmiyordu akan kan/bazen bir hiroşima belki de vietnam paylaşım kavgasıydı zaman/paylaşılamayan sustuk hep sustuk susuyoruz biliyoruz son perde değil ırak'ta yaşanan kendisinin kurdunu unuttukça insan akacak yine kan * İnsan İnsanın Kurdudur. (Thomas Hobbes)