Aşk Firarındı Senin

Ne zaman düşünsem seni Sevdanın karakışları çıkıyor karşıma Dolu vurmuş elma çiçeklerinin dökülmesi gibi Bakışlarım takılınca gidişinin hüznüne Tepe takla yuvarlanıyor gözlerim ardınsıra Kirpiklerim kanıyor Güneşin dudaklarına dokunduruyorum dudaklarımı Sana susamışcasına Kenarında donup kalıyor tebessümüm Gecenin yanağında gezinirken ellerim Tutuşuyor parmak uçlarım sensizliğin avuçlarında İçim acıyor Toprağın bağrında dinlenirken yağmurlar Çoraklaşan yüreğimi kıraç topraklara çevirdin Efkârımın beşiğinde saklı kaldı ninnilerim Ölü bir coğrafyanın Ölü doğumlarında kayboldu yüreğimin yitik hamileliği Çılgın bir rüzgarın notaları eşliğinde geçip giderken zaman Bakışlarında üşüyorum Dünyanın bütün dillerinde haykırdım sana sevdiğimi Tıkanmış yolların barikatlarına takılıp kaldı sözcüklerim Bir yangından geriye kalan viranelerin İs karası duvarlarına yazdım bilmediklerimi Yitirdiğim her ne varsa al, sende kalsın Ben çekip gidiyorum Söyle Bir ayrılığın içinde kaç tane kavuşmak var Hangi gülün dikeni kendine batar Ve kaç mazlumun ahı zalimi tutar Bilemiyorum Aşkın mahkumluğumdu benim İdama gebe Ve aşk firarındı senin Zamanın başlangıcından, ebede