Gidenin Ardından Kalanın Senfonisi

Dışarıda buz gibi cehennem Ve zehir zemberek gece… Açsan kapıyı, Bitimsiz, ayaz bir Aralık Bu mevsim, en son ayrılık… Yelkovanın firarına inat Akrep sızmış geceye… Zamansız bir meczupluğun Bereketsiz duasından dökülüyorum Âmin’le beni, düşüyorum… Dudaklarım yorgun… Sana “kal” bile diyemeyecek kadar, suskun dilim İyisi mi sen, kalın bir bahar al üstüne Yoksa kaldıramaz mecalsizliğin Yalnızlıktan donarsın. Acemi bir çocuksun daha Üşütme… Ve acıyan, meraklı bakışlarını düşürme gölgeme Beni düşünme… Ben ki Vedası erken baharlara alışmış Kıraç toprakların bozkır çocuğu… Dert etme, iyiyim böyle Cami avlusunda musallaya terk edilmiş Çok aşk gömdüm, yüreğimin yitikler mezarlığına Aldırma… Çok yetim çığlık kopardım… Çöl olmasa da adımladığım Çok yol gittim aşka kıymetsizlik biçilmiş… Ve çok bittim… Kahır yüklü uzun yolların son duraklarına Ve bütün tren istasyonlarına Bir imza: Ayrılık bıraktım… Tüyü bitmemiş yeni yetme âşıklar Şerh düşmesin diye zamana Kurduğum bütün bedbin hayalleri Unutulmuş musikilerin sûz-i nak makamında yaktım… Ben acıya çok dayandım Ama hep yandım… Her şeye rağmen Yine de çölde serap değildi seni sevmek… Tenime batan gül dikenlerinin Yüreğimi sızlatan sancısına tahammül gösterip Sabrıma la havle sürmeyi becerebilmekti… Şehrin neon ışıklarının vurmadığı Ve kimsenin uğramadığı Aşkın arka sokaklarında Dümdüz etmeden gelmişini geçmişini Cühela tevatürlere başkaldırabilmenin Anlayabilmekti erdemini… Yani sevgili; Sapan taşı fırlatan Ortadoğu’lu bir çocuğun Çaresizliğindeki cesaret neyse Sevdaya öyle cesurdum işte… Ama gel gör ki; Kerbela içtim gözlerinden Bu yüzden, aşkına kurak iklimler büyüttüm… Dipsiz ve kör kuyusuna düştüğümde ayrılığın Karanlıktan çıkabilecek bir Yusuf olamadım. Sen aşka Züleyha’ca sebat etmeyince Kabullenilmiş bir yenilginin korkaklığına eğildim… Hüzzam dökülen bir caddenin En içli sokağında Kanlı bir cinayet şimdi varlığım. Ama sen bilmesen de fark etmez Çünkü bilsen hiçbir şey değişmez… Ne olur! Billur bir ıslaklığın intihar pişmanlığıyla bakma bana Sözü yüreğine değmemiş zamansız nedamet Sel olup taşsa da gözbebeğinden, ne yazar! Bir buselik veda, Eşiği geçti çoktan… İliştir alnının yazgısına, Kanaatimdir; Notunu düştüm gözümden Nihayet, beni sende geçtin Elimde hayat artığı koca bir “sıfır”la Aşkta yine ben kaldım perişan…