Ben Ağladım

Yine yağıyordu yağmur Yüreğimin sarp yamaçlarına Ve ben ıslanıyordum sırılsıklam Sen kahkahalarla gülüyordun Mutlu ve umutlu Oysa griydi gökyüzünün rengi ufkumda Düğüm düğümdü boğazım sensizlikte Ben ağladım... Saçlarında dansediyordu rüzgâr Dilinde bitmeyen bir nakarat Dünya dönüyor, sen ne dersen de... Seyrettim güzelliğinin aksini bakışlarımda Başım düşerken önüme Ben ağladım... Kasım çiçekleri takmıştın yine o insafsız başına Teninden yükselen alaz bir sıcaklık Ellerin narin ve ince Korkuyordum Kırılacak parmakların diye Dokunamadım işte Ben ağladım... Kaşlarında dönülmesi imkânsız keskin bir viraj Hangi hızla gitsem inerdim kirpiklerinden gözlerine Ve neresine park edebilirdim gönül bahçenin Bilmiyordum Çaresizce kalakaldım Yine sensizdim anladım Ben ağladım... Tuna olup çoştum çılgınca Volga olup taştım aşkınla Viyana gibiydi yüreğin, surlarını aşamadım Bilsen kaç kez şehit düştüm kapın önünde Kaç yaralı topladım da meydanlarından Bu geri çekiliş, inan bana yakışmadı Perişandı ömrüm, anladım Ben ağladım... Şimdi Sakarya'dayım ey yâr Taarruz vakti benimdir artık Canımı dişime takmışım sathı müdafaada 'Ya sen ya ölüm' diyorum Anlamıyorsun Diz çökmeye razıyım önünde Bak, yine, yine, yeniden Ben ağladım...