Issız Kadın

Bir kibrit ucuna takılmışcasına Masmavi bir alevin Cılız sıcaklığında erimiş sevdaların Dibine düşmeyen aydınlığına benzedim Ne kapıları tekmelemeye benzerdi bu iş Ne de tokat atarcasına yüzüne sevdanın Ben sevgiye inanmam demeye Böylesine değişmez olabilir miydi Bir çiçeğin kokusu Böylesine çılgınca özlenebilir miydi Bir insan Yalnızlığın sen hali Gelip de dayanmıştı kapıma Mutlu sonların ulaşılmaz duraklarında Kovaladım ayrılıkların öfkesini Keşke zaman dursa Oysa grubun sarısı düşerken saçlarına Kızıl güneşler doğurmaktaydı akşam Ömrü kısa olan Tıpkı hayat gibi Ne çok ertelenmişliklerimiz varmış Farkında olmadığımız Ve Ne çok kaybettiklerimiz Bilerek... Ne çok söylenmemiş söz var oysa Ne çok seni seviyorumlar Ve Bunun yerine Sanki mecburmuşuz gibi Ağzımızdan çıkan hoşçakallar... Kahretsin... Hadi söylesene Durma Ne bekliyorsun ki hala Issız bir kadın Gölgeleniyor anıların altında