Kadınım, Şimdi Sevmek Zamanı

Saçlarına takılan bir rüzgar mıydı Bilemem Nefesi okyanus kokuyordu belki de Uzatıp da parmaklarımı Dokunmaya korktuğumda gül kokulu yanaklarına Dumanı tüten sol yanımda Bir uğultudur ki çınlayan adını koyamadığın Her şey Her yer mahşeri bir telaşta Kâinatın dudaklarında ağıt sesleri Budur sanırım, kıyamet alameti dedikleri İç hesaplaşmalarının tükettiği Bitmek bilmeyen yollarda Nasıl da tahammülsüz İsyankâr Nasıl da nâçardı yüreği Artık kırılmamalıydı düşleri Karanlığın hunhar ellerinde Kaybolmamalıydı sevdası Puşt gecelerin üç-beş nöbetlerinde Terlerken avuçları O ilk karşılaşmanın Gözler yaşartan heyecanı eşliğinde Şakakları zonkluyor Gözleri kararıyordu adeta Düğüm düğüm olmuştu da boğazı Yutkunamamıştı bile Gölgelerde Bir ağustos böceği şarkılar söylüyor Dansa çağırıyordu ısrarla Hadi alsana beni kollarına Durgun anların seyrindeydi zaman Olanca hızıyla Ona doğru sürükleniyordu duyguları Taşkın yemiş topraklar gibi Ya eksiliyor Ya da çoğalıyordu farkında olmadan Hüznün istila ettiği O ülkeden çıkıp gelmişti Dağbaşı ıssızlıklarına mahkum yüreğinde Aşkın ateşi yanan adam Bir resim karesinin tam ortasındaki kadına Araştıran gözlerle bakarken Şaşkınlıkla büyüdü gözleri Hiç olmadığı kadar güzeldi sanki Yüreği kahkahalar atıyor Bakışları gülümsüyordu besbelli Artık mutluluğun resmini çizebilirdi Kadınım Şimdi sevmek zamanı