Kalma Git

Bu şehrin caddelerine hüzün yağıyordu yine Deli bir rüzgar yalayıp geçiyordu kaldırımları Ve Darmadağın kalıyordu düşlerim Seni gösteriyordu yine takvimler Yolunu şaşırmış gariplere benziyordu halim Oysa Kaç kez yırtmıştım kefeni... Geçtiğim bahçelerde güller yoktu artık Zaman kollarında durmuştu geçmişin Dağlar devriliyordu Kayıp gecelerimin yalnızlığına Bir postacının peşine takılıp Adrese ulaşamayan mektupların arasında buluyordum Ömrümü... Soluksuz kalıyordum bir pencerenin pervazında Yüzümün aksi düşünce karanlık bir cama Ben kimim diyordum Bilmiyordum İki yana düşmüş kollarımdan sarkıyordu Bezginliğimin insafsız dillenişi Kendimden korkuyordum... Bir dilek tut İçinde sen İçinde ben İçinde biz olan demiştim Dinlemedin Bir bütün olamadık senle Hep yarımlarda buldum kendimi Sevmedim bu halini Kalma git! İnce bir veda havası yükseliyordu gülüşlerimde Ve Kırılma noktası dedikleri bir yerde Gözlerimde parlıyordu ışıltısı Deliliğin Çek vur diyordu bir ses Çek vur! Kopsun inceldiği yerden...