Gözlerine Yazılmamış Bir Destan

bu şiirde iki göz var biri senin; biri onun Senin o karanlık, o küf kokulu matem gözlerini terkediyorum biliyorum; saçlarının sarısı, gözlerinin yeşiline karışmış biliyorum; sana benzemek için melikeler birbiriyle yarışmış fosforlu ve derin bakışlarına çağlar boyu nice destan yazılmış oysa ben görülmedik bir lâle yaprağına gökleri kıskandıran bir destan yazıyorum gözlerin değişip kaplasın karanlığı bütün ufukları sarsın gözlerin gene de hep bende kalsın gözlerin I kapama gözlerini; karanlıktan korkarım atlılar kaybeder yolunu, hasretimin posta güvercinleri geri dönmez ülkeme yaslı dereler gibi mutsuzluğa akarım kapama gözlerini; karanlıktan korkarım II ateşten ve köpükten sıyırıp ellerimi mekanımı gülistan eyleyendir gözlerin isyanıyla ihtiras ve gerilim yaşayan Kâbil'in ruhunu kan eyleyendir gözlerin vuslat aşkını Leylâ düşürmedi çöllere arzı Mecnun'a hicran eyleyendir gözlerin gözlerinde başladı tarihin mâcerası Adem'i Havvâ'ya râm eyleyendir gözlerin Kerem dağlar ardında aradı gözlerini Kamber'i bile vîran eyleyendir gözlerin Ferhat dağları deldi yolunu bulmak için sevmeyenleri giryân eyleyendir gözlerin suların emzirdiği muamma bir çocuğu yedi iklime hakan eyleyendir gözlerin III gözlerinin göklerinde her yüzyılın başında bir güneş doğar birer akkor olmuş kirpiklerinden çekip çıkarsam da mısralarımı ben yalnız gözlerinin şairiyim aslında hangi rüzgâra verdiysem hayallerimi beni alıp yangınlara götürdü muştu beklediğim bütün yelkenlilerden ateş düştü içime IV yüreğimden fışkıran bir " ahmıdır gözlerin beni benden koparan " eyvahmıdır gözlerin Bu gözler, o aydınlık o güzel gözler değil yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin ses midir, aynalarda çarpan kulaklarıma kürdili hicâzkâr mı, segâh mıdır gözlerin Arif Bey'i Itri'yi ömür boyu inleten nihavend mi, sultân-ı yegâh mıdır gözlerin kubbesinde yitirdim zaman duygularımı akşam mıdır, gece mi, sabah mıdır gözlerin ruhumu baştan başa acılarla dokuyan beynimi kurşunlayan silah mıdır gözlerin her köşede zifiri bir silüet bırakan gönül memleketimde seyyâh mıdır gözlerin renkler âvâre; sitem başıboş kuytularda mavi midir, yeşil mi, siyah mıdır gözlerin yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin V nihân kıldı gözlerin bana kapılarını oysa ben gözlerinden girerdim yüreğine her bakışın bir damla âb-ı zindegân idi hicranlı her gülüşün bin yıllık figân idi içime, soluşundan sonra koyu renklerin birer şîrpençe gibi düştü gözbebeklerin feryadıma gök bile bîgane değil şimdi söyle, kurtuluşun mu, harâbın mı gözlerin gözlerinde mi serâp; serâbın mı gözlerin VI çağlayanlar bile harâretlidir buğday başağının açlığıdır ufuklar siperleri âşıklar mı doldurmalıydı zâlimler mi neden böyle hıçkırıklı, umutlar VII beni hangi urganla bağladın gözlerine beni hangi ırmağa karıştırdın yeniden senden kopamıyorum gözlerin var oldukça sensiz yapamıyorum yüzün bahar oldukça gözlerine bakarken duruluyor yüreğim ölse de, gözlerinden soruluyor yüreğim indirme kirpiğini; tutuşmasın kâinat nazar kıl; ferahlasın; kavruluyor yüreğim sensiz küle dönerek savruluyor yüreğim VIII diyorlar ki ağla ağla ki dumanı dağılsın yollarının ağlamayı denizlere bıraktım yalnız gözlerindir hayatta kalan uğruna adandığım mahşerî surlarla çevirip dört yanından gönlümde sakladığım aynalarda arayıp bulamazken günboyu gölgesinde konakladığım gözlerindir ufkumda dalgalanan Rüstem'in kanını döktüm yerlere İstanbul'u kuşattım gözlerin için Azrail'e koştum siperlerimden gözlerine baka baka dirildim niçin kızıl kıyamettir gözlerin bu gün niçin heyelan var eteklerinde İsrafil'den işaret mi almışsın yanaklarında mahşer kalıntısı dudaklarında mîzan bütün gamlı hüdhüdler Belkıs'le döner sana gözlerinin dilini ancak Süleyman bilir yıldızlar vuslat için her gece iner sana rengini, gözlerinde kaybolan bilir IX gözlerin uğrak yeridir bestekârların şairler hüzne dalar yeşil okyanusunda eşiğinde ölümsüz dilenciler gözlerin gecenin intiharıdır sen gözlerine mahkûmsun; gözlerin bana ben şiir yazmasam, kim tanır gözlerini geçerken yalnızlık sokaklarından hangi demirci indirir parmağına çekicini hangi berber yanağını keser müşterisinin gözlerine bakmasam, doğar mı güneş X gözlerin boşluğa akan bir ırmak değil gözlerin sadece ölmek, yaşamak değil gözlerin tükeniş doruklarında bulunmayanları aramak değil gözlerine âşina olduğum günden beri ben artık hır gece sesleniyorum düşe kalka yorgun argın derbeder yapayalnız duruyorum; yanlış anlaşılıyor her hücremde bir inkılâb her gönlümde bir mâhitâb evim harâb; ömrüm harâb ne ay kaldı, ne de mehtâb gök bulanık; ufuk silik gene de mağrur ve dimdik yürüyorum; mezarım oluyorsun ansızın XI bu son şiir, o küflü gözlerine yazılan bu son mezar kalbimde hicranına kazılan senin gamsız gözlerin kahkahalar atarken benim gözlerim vîran; ağlamaya değer mi her cilven bir ıstırâb; her nazın kapkaranlık yorgun kuraklığında ıslanmaya değer mi hiç güzel olur muydun gözlerim olmasaydı ateşlere girmeye ve yanmaya değer mi bir kevser ırmağında serinlemek dururken sellerine karışıp bulanmaya değer mi aydınlığın gözleri çağırıyor kalbimi zehir bakışlarınla boyanmaya değer mi gözlerine bir ömür dayanmaya değer mi