Sus Konuşma Artık

Bana sevdanın ne demek olduğunu öğretme Rezil etme can çeken duygularımı Oysa çoktan götürdü ayrılığın kanatları Aşkımız sandığım şeyi Bir deli düşüncenin kasırgasında Savrulup durdu yüreğim ordan oraya İnsafsızca Sus diyorum Ne olur, sus, konuşma Bak... Şiir kokulu ceplerim de kalmadı artık Bez bebeklerim kaybolurken sokaklarda Usulca sokuluyorum kışın koynuna Gözyaşlarım pınarlarında donuyor Hıçkırıklarım boğazımda Dilimde kekremsi bir tad Adını koyamadığım Yarısı ölüm Diğeri ayrılık olan... Sus, konuşma artık Kirletme dizelerimin Gelinlik giymiş dörtlüklerini Ve indirme kelimelerimin hecelerine İçinin zehrini Kaybolmuşluğun insafsız öznelerinde Arattırma bana adının ilk harflerini Vazgeçmelerin girdabında dönüp duran Yüreğimin katlini izlettirme Gecenin bir vakti... Senin öğrettiğin ihanetin kavrukluğu Yakarken içimin tüm hücrelerini Kirpiklerim sessizce örtüyor Hayatın son perdesini Yaşanmışlıklarım Sessiz bir tören havasında Gelip geçerken gözlerimde İçim kabarıyor birden Soluksuz kalıyorum Ve işte orada kopuyor ya film Sen bilmiyorsun Ben çekip gidiyorum...