فصل ۱۲۴

از آنجا که حقیقت کارست معشوق را از عشق عاشق عارست زیرا که نه سودست و نه زیان اما عشق می کوشد تا عاشق را در نظر معشوق آرد و آنچه عشق وجود عاشق را هدف ناوک بلا سازد برای این معنی است که تا او را منظور معشوق کند و معشوق باشد که روی بدو آرد علی التعیین درین مقام فراق باختیار معشوق تمامتر بود و با نظامتر بود از وصال باختیار عاشق زیرا که در مقام اول عاشق منظور می شود ودر مقام دویم مهجور می شود و این سری بزرگ است درشناخت اختیار چون آیۀ یخلق مایشاء ویختار دم درکش اگر وصال اختیار کند نوری نور و اگر فراق اختیار کند منظوری منظور لعمری انظر الیک اگر برای منظوری بودی خوش بودی از هستی خود اگر گهی دور شوی بر لشگر بیخودی تو منصور شوی ناظر نشوی اگر تو بر لشکر عشق این بس باشد ترا که منظور شوی