فصل ۱۵۱

جان یک جام از خمخانۀ عشق نوش کرد و در مهامۀ شوق چنان گم شد که کس انگشت شناخت بروی نمی تواند نهاد و عقل در معرفت او بر کس نمی تواند گشاد چون مست عشق او بود او بود قل الروح من امر ربی او را مستی عشق بدین مرتبه رسانید و از همه برهانید زهی پیوندی که بواسطۀ عشق او را با او پدید آمده است اگر خواهی که بدانی در تأثیرش نگر که مرده زنده میکند عجب اگر او می کند بدین می کند و اگر این می کند بدو می کند و این عجب رمزیست از ادراک عقل بیرون استادی خیاط عشق بنگر بصنعت رقعۀ حدوث بر دامن سرادق قدم می دوزد من امر ربی حرف تبعیض بیفکن که تجربه و تبعیض در عالم معنی نبود و آنچه با عالم خلق پیوندد الا له الخلق والامر دارد او را از راه بردارد آنچه بماند اوست و این سر تأملی خواهد تا معلوم شود