شمارهٔ ۱۱۹

نیست بیرون و درونم ذره ای خالی ز دوست صورتم آیینه معنی و معنی عین اوست آنچنان با دوست یکتایم که چون مجنون زار هیچ غیر از دوست نبود گر برون آیم ز پوست حسن روز افزون یار و عشق خرمن سوز من همچو گل در غنچه سیراب و چون می در سبوست اختلافی هست در صورت ولی معنی یکی ست آنچه در هر لاله ای رنگ است در هر نافه بوست دیده را آبی و دل را آتشی دارد مدام آه ازین معجز که در آیینه روی نکوست دوست می داند که سوز و درد من بیهوده نیست هر پریشانی که هست از دشمن بیهوده گوست سایه لطف از فغانی کم مکن ای آفتاب جان فدای مهربانی باد کاینش خلق و خوست