شمارهٔ ۱۶۹

مقیدان تو از یاد غیر خاموشند به خاطری که تویی دیگران فراموشند برون خرام که بسیار شیخ و دانشمند خراب آن شکن طره و بناگوشند چه عیش خوشتر ازین در جهان که یک دو نفس دو کس به دوستی هم پیاله ای نوشند زهی حریف شرابان که بامداد خمار به صد حرارت و مستی صحبت دوشند هزار سوزن پولاد در دل است مرا از این حریرقبایان که دوش بر دوشند مراست کار چنین خام ورنه در همه جا شراب پخته و یاران به عیش در جوشند به روی برگ بهاران چو سایه در مهتاب فتاده هم نفسان دست ها در آغوشند هزار جامه جان صرف این بلندقدان که در نهایت چستند هرچه می پوشند چمن خوش ست فغانی بیا که از می و گل جوان و پیر درین هفته مست و مدهوشند