شمارهٔ ۱۷۲

آنکه بهر دیگران در زلف چین می افگند چون رسد نزدیک من چین در جبین می افگند دیده ام جایی پری رویی که پیش تخت او گر سلیمان می رسد حالی نگین می افگند گر سوار این است و جولان این به اندک ترکتاز خسروان را بی خود از بالای زین می افگند هرکجا یک دل به تیر غمزه می سازد نشان صد کماندارش پیاپی در کمین می افگند دام صد مرغ دلست آن دم که زرین بهله را می کشد در دست و چین در آستین می افگند می کشد سر بر فلک چون سرو ز استغنای عشق هرکجا تخم محبت بر زمین می افگند در چمن چون می فشاند آستین را در سماع لرزه بر اندام سرو و یاسمین می افگند صاحب دولت نمی داند که دهقان وقت کار دامن دولت به دست خوشه چین می افگند دور از آن دندان و لب از می فغانی توبه کرد آرزو چندی به شیر و انگبین می افگند