شمارهٔ ۱۸۵

مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می روید عجب گر بر مراد من گلی از خاک می روید چو من بی بهره ام از عشرت دنیا چه سودم زان که بر طرف چمن گل می دمد یا تاک می روید پریشانم ز سعد و نحس گردون آه ازین گل ها که نونو بهر من از گلشن افلاک می روید مرا از هر گل نو در جگر خاری ست پنداری ز خاک بخت من آن هم به صد امساک می روید منم در عالم و این دانه های اشک بی قیمت که از دل های ریش و سینه های چاک می روید دمی باقی ست دامن برمچین از آب و خاک من هنوز اندک گیاهی زین گل نمناک می روید فغانی پاک شو تا مهر گردد کینه دشمن که داروی محبت از زمین پاک می روید