شمارهٔ ۲۰۲

نوبهار آمد که بوی گل جهان را خوش کند جرعه نوشان را شقایق نعل در آتش کند خرم آن شاهد که نوشد جرعه ی بیغش بناز عاشق دلخسته از نظاره ی او غش کند لاله خون ریزان گل آتشبار و سوسن ده زبان مرغ سرگردان ازینها با که خاطر خوش کند چشم و دل گردد زمین و آسمان چون ماه من جلوه بر تخت روان و ناز بر ابرش کند آهوان را چشم و مرغان را نظر مانده به راه تا کی این ترک شکاری دست در ترکش کند شمه یی طاقت نیارد گر بود صبح و شفق آنچه بر دل جام صاف و ساقی مهوش کند بلبل طبع فغانی در گلستان نظر بهر تسخیر گلی این نغمه دلکش کند