شمارهٔ ۳۳۴

آتشم در جان و در دل حسرت جامست و بس حاصل عمرم همین اندیشه خامست و بس جام یاقوت و شراب لعل خاصان را رسد بی نوایان را نظر بر رحمت عامست و بس صد سخن در ضمن هر یک نکته شیرین اوست اضطراب دل نه از شادی پیغماست و بس نشیه خاصی ست در هر برگ این عشرت سرا غیر پندارد که مستی در می و جامست و بس پی به مقصد برکه نبود بی مسمیٰ هیچ اسم اینکه می گویند عنقایی همین نامست و بس از زبان راست قولی نکته ای کردم سؤال گفت دم درکش که خاموشی سرانجامست و بس درد می باید فغانی نه همین درس و دعا ورد عاشق آه صبح و گریه شامست و بس