شمارهٔ ۳۴۳

فغان ز بازی اسب و هوای خانه ی زینش که باد خاک قدم صد نگارخانه ی چینش تبارک الله از آن آب و رنگ خاتم خوبی که خال چهره ی صد یوسفست نقش نگینش درین خیال که گردی بدامنش ننشیند نهاده آینه ی دل نشسته ام بکمینش چه پرده یی دگرش دست داد مطرب مجلس که خون ز چشم حریف آورد نوای حزینش بهر طرف که عنان تابد آن سپهر ملاحت هزار زهره جبین خیزد از یسار و یمینش همان زمان که نظر بر رخش ز دور فگندم نشان نازکی خوی داد چین جبینش بیا که در دل تنگ من از خزانه ی عشقت امانتیست که روح الامین نبود امینش چراغ حسن ز محراب ابروی تو فروزان که در پیست دعای هزار گوشه نشینش توایکه در نظرت اشتیاق آن گل خندانست بیا به دیده ی گریان من نشین و ببینش ز دست ساقی مجلس پیاله گیر فغانی گل مراد شکفت از نهال عیش بچینش