شمارهٔ ۳۴۷
ب بابافغانی شیرازی
0
Altın Yaprak
من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویش
خوشدلم گر جرعه ای بخشی مرا از جام خویش
آنچنان با یاد نامت برده ام خود را ز یاد
کز فراموشی نمی آید به یادم نام خویش
یک نفس آرام بی لعلت ندارد جان من
چون کنم درمانده ام با جان بی آرام خویش
بر لب بام آی و از هر گوشه بنگر ماه من
صد چراغ دیده نورافشان بگرد بام خویش
دارد استغنا چو مرغ زیرک آن مشکین غزال
مانده ام حیران که چونش آورم در دام خویش
هیچ محرم ره ندارد در حریم وصل یار
عاشق محروم چون گوید بدو پیغام خویش
از چه مینالی فغانی با غمش فرصت شمار
محنت هر روزه و اندوه صبح و شام خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş