شمارهٔ ۴۰۲

مست گشتم سر ز قید هوشیاران می برم رخت خویش از پهلوی پرهیزگاران می برم چون شفق بربسته رخت خون فشان از طرف خاک خیمه همت بر اوج کوهساران می برم مرغ شبخیزم به گلگشت گلستان می روم باد نوروزم پیام نوبهاران می برم می روم زین بزم و یاد دلنوازان می کنم می روم زین باغ و گلبانگ هزاران می برم پارسایان را غم دردی کشان عشق نیست التجا در بزمگاه میگساران می برم تا بناگوش چو سیم و عارض چون لاله هست دانه دل سوی زرین گوشواران می برم هر سبک رو کی تواند گشت با من هم شکار من که صید از دامگاه تاجداران می برم از دل گرم فغانی می نویسم چند حرف تحفه های جان گداز از بهر یاران می برم