شمارهٔ ۴۲۹

روز نوروزست و دل درد تو دارد سوز هم وه که می سوزم بدرد و داغت این نوروز هم بیخودم در ناله و زاری نه شب دانم نه روز زار می نالم شب از درد جدایی روز هم باز چون خوانم دل خود را که این مرغ اسیر رام شد در حلقه ی آن زلف و دست آموز هم مانده ام زان غمزه و مژگان بخاک و خون مدام خورده تیغ جان شکاف و ناوک دلدوز هم مانده بودم در جدایی گر نمی شد خضر راه آن لب جانبخش و رخسار جهان افروز هم دور از آن مه روزم از شب شب ز روزم تیره تر بخت روز افزون ندارم طالع فیروز هم درد و داغ عاشقی کردی فغانی اختیار زار می میر از جفای گل رخان می سوز هم