شمارهٔ ۴۳

بسوز ای شمع خوبان عاشق دیوانه خود را مشرف کن به تشریف بقا پروانه خود را تو شمع بزم اغیار ی و من در آتش غیرت ز برق آه روشن می کنم کاشانه خود را سر من در خمار ست از می لعل لبت ای گل به هر خاری می فشان جرعه پیمانه خود را مزن سنگ ملامت زاهد ا بر ساغر رندان اگر خواهی سلامت سبحه صد دانه خود را چنان از باده بزم وصالت بی خبر گشتم که از مستی ندانم باز راه خانه خود را ز کنج عافیت تا در میان مردم افتادم فراوان یاد کردم گوشه ویرانه خود را نیاز ست و محبت شیوه رندان می خواره غنیمت دان فغانی شیوه رندانه خود را